డెబ్భయ్యో పడిలోకడుగుపెట్టినా కూడా
నేను నిత్యం ఒక కొత్త మొక్కనయినా నాతూతుంటాను..
నన్ను నిష్ప్రయోజకుడిగా మాత్రం భావించకండిసుమా!!
నేనందరిలాకాదు.. నాటిన మొక్కలను
కంటికి రెప్పలాకాపాడుకుంటూ వుంటాను..
వాటిని పోషణలోనే అపరిమితానందాన్ని అనుభవిస్తుంటాను..

ముందుతరాలవారిసుఖ సంతోషాలు వీటి పెరుగుదలతోనే
ముడిపెట్టబడివుంటుందన్న ఒక్క ఆశనే
నన్నిట్లా శ్రమపడేలా చేస్తుంది---


భూమి పై పుట్టినందుకు నేను భారంగా
 కనిపించడం నాకిష్టంలేదు----

నేను ఆఖరి శ్వాస వదిలినా నేను నాటిన తరువులు
నాతర్వాత తరాలని ఆరోగ్యప్రదంగా శ్వాసించడానికి
సాయ పడుతాయన్న ఒక్క ఆశ నన్ను
హాయిగా యిలా  జీవించేలా సహకరిస్తుంది..
[12 వ శతాబ్దికి చెందిన చైనీస్ కవి కవిత  ఆధారంగా]

====================================================