నీలాకాశంలో రెక్కలను
విదుల్చుకుంటూ పయనించే
ప్రతి విహంగమూ నాకొక
కవితేతివృత్తంగానే సాక్షాత్కరిస్తుంది--
పర్వత సానువుల్లో తన నృత్య
భంగిమలతో అలరించే ప్రతినెమలీ
నాకు భరతుడి నాట్యశాస్త్రాన్నధ్యయనంచేసిన
నృత్యకళాకారిణిలానే ద్యోతకమవుతుంది..
తరూలతలతో పాటు సమ్మోహన పరిచే
ప్రతికోయిలమ్మా నాకు సంగీతాభ్యసనంచేసే
గానకళాభిరక్తులుగానే ద్యోతకమవుతుంటుంది..
ప్రకృతితో తాదాత్మ్యంచెందే ప్రత్యణువూ నాకు
ప్రత్యక్ష దైవంగానే గోచరిస్తుంటుంది..

మానవజీవనం ఎంత శ్రోత్రియమైనదోనని అనిపించే
ఆశ్చర్యం నన్ను అనునిత్యం అలరిస్తూ
ఆనందపరుస్తూనే వుంటుంది..
===================================================