అన్నింటా శిశిరతోరణాలే
స్వాగత వచనాలు పలికితే
వసంతం తన ఊసును మరిచిపోయి
గ్రీష్మానికే అతుక్కుని  శాశ్వత
ప్రాతిపదికన అంకితమై పోతే
వాన తన రాకడను ఏదో ఒక సాకుతో
వాయిదాల మీద వాయిదాలేస్తూ పోతుంటే
శరదృతు హేమంతాలు చలినెగళ్ళమన్న
విషయాన్నే విస్మరిస్తూ పోతుంటే

ఇక రుతునర్తనానికి విలువెక్కడ?
 కనీసం వాటికి భువిపై
నిలువనీడుండే  చోటుంటుందా?

నిత్యం ఒకటే దృశ్యాన్ని వీక్షించే
సుమనస్కులకు కొత్తదనం రుచి చూడలేని
దురదృష్టం దాపురించినచో దిక్కేమిటి?
వారిని కంటికి రెప్పలా కాపాడగల ధీశాలులెవ్వరు?

======================================================